का, कोणासाठी आणि कशासाठी याच उत्तर मला हि माहित नाही, तरीही मी जगतो आहे.

मंगळवार, १३ सप्टेंबर, २०११

काहीच्या काही कविता - ५

1) खूप दिवसा नंतर तो तिला भेटला ........
पूर्वीचा राग विसरून ती त्याच्याशी खूप बोलली,
आणि तोही तितक्याच मोकळे पणाने बोलला ........
खूप हसले, आनंदले ते दोघे ..... पूर्वीचे दिवस आठवून
ती घरी आली, तिच्या नवरयाला आणि मुलाला पाहून ती भानावर आली,
मग तिला आठवल,
अरे आपल रडण तर राहूनच गेल ...................

2) प्रिय अमृता ......
तुझ वस्तुमान किती आहे, सांगशील का ?
मला माहित आहे तू, कशाला म्हणून विचारशील!
अग ...........
वस्तुमान काळालाही वाकवत म्हणतात,
सध्या माझा काळ खूप वाईट चाललाय !

3) डबक्यातल्या पाण्यात परावर्तीत झालेल्या, उगवणाऱ्या सूर्याच्या तांबड्या किरणाच्या प्रकाशाची शप्पत तुम्हाला आहे.
घोंघावणाऱ्या वाऱ्यात अडकून हेवकावे खाणारया प्लाष्टिकच्या पिशवीची शप्पत तुम्हाला आहे.
चिमणी, कावळा आणि कबुतरांच्या दीर्घ शंकेमुळे झाडाखालच्या, पांढऱ्या शुभ्र झालेल्या त्या काळ्या कुट्ट, मठ्ठ, निर्जीव दगडाची शप्पत तुम्हाला आहे.
अवकाशात आपल्याच मस्तीत, नियमांना धुडकावून, आपल्या अस्तित्वाच्या खुणा चौफेर उडवीत जाण्यारया धूमकेतूच्या शेपटीची शप्पत तुम्हाला आहे.


मंगळवार, ६ सप्टेंबर, २०११

पुन्हा माझ्या (काहीच्या काही) कविता

1) सापेक्षता वादा वरून माझा विश्वासच उडाला आहे ........
म्हणे सगळ विश्व नियमाने चालत,
अस असत तर, ती सोडून गेली असती असती मला



2) ती : एक सांगशील, वारा वर्तुळातच का फिरत असतो,
चौकोनी, त्रिकोणी, आयात मध्ये का फिरत नाही?
तो : वारा कसाही फिरू दे, त्याने काय फरक पडतो ...........
शेवटी सगळे ३६० अंशच असतात , तसचं प्रेमाच हि आहे!
ती : हम्म्म्म ..... किती रुक्ष आहेस तू ,

ती म्हणाली, तुझ माझ्यावर किती प्रेम आहे ते सांगशील का ?
तो म्हणाला, माझ तुझ्यावर हाताच्या मुठी एवढ प्रेम आहे,
ती थोडी रागातच म्हणाली, बस हाताच्या मुठी एवढच प्रेम करतोस माझ्यावर ?
तो हसत म्हणाला, अग आपल हृदय आपल्या मुठी एवढच असत. त्याला मी काय करू ?
ती एक मोठा सुस्कारा सोडत म्हणाली, ह्म्म्म ........ किती रुक्ष आहेस तू !

3) मी मागितला होता हात तिला प्रेमाचा 
ती म्हणाली , प्रेमाचा काय भरोसा, मैत्रीचा हात देत असशील तर बोल 

4) तू माझ्या पुढे चालू नकोस 
कारण तुझ्या मागे मी येणार नाही,
तू माझ्या मागेपण चालू नकोस
कारण तुझा वाटाड्या मी होणार नाही
तू माझ्या बरोबरीने चाल ..............

5) त्या गरीब मुलाला आजही पोटभर जेवण मिळू शकल नाही 
आणि तो तसाच उपाशी पोटी झोपला ...........
पण,
एका चित्रकाराच ते चित्र लाखो रुपयाला विकले गेले
ज्यात एक भुकेला मुलगा उदास चेहऱ्याने बसला होता 

6) माझी पहिली कविता 
माझ्याच मित्रा बरोबर पळून गेली
तेव्हा पासून ती "काहीच्या काही कविता" झाली